Претседателката на Европската Комисија Урсула вон дер Лејен неодамна изјави дека Македонија треба да направи „еден клучен чекор“ на својот пат кон членство во Европската Унија. Таа наслика надежна слика – дека само еден лесен чекор ќе го обезбеди просперитетот на Македонија во „европското семејство на нации“, фраза што често ја користат лидерите на ЕУ. Се разбира, Македонија е во Европа, но Западот сака да прикаже дека Европа е самата ЕУ, а сите други се надвор од неа.

И, за да бидам дипломатски, ќе го кажам следново во врска со членството на Македонија во ЕУ – не, благодарам.

Сепак, „едниот клучен чекор“ што Вон дер Лејен пропушта да го спомене е дека Македонија мора да ги избрише својот идентитет, култура и историја и официјално да им оддаде почест на бугарските нацисти кои извршиле геноцид врз Македонците.

Така Западот ги слика своите слики – блескави и сјајни, но облеани со крв.

Што е најшокантниот дел? Тоа што ништо од ова не е шокантно.

Европската унија и НАТО, предводени од Соединетите Држави, веќе помогнаа во бришењето на Македонија преку присилната, незаконска промена на името во полза на Грција, која исто така изврши геноцид врз Македонците. Грција ја бараше промената на името и кршењето на правата на Македонците во замена за укинување на ветото за кандидатурата на Македонија (повторно – не, благодарам) за членство во НАТО.

Ова исто така не треба да ја изненадува западната јавност, бидејќи со ужас гледаме како Израел врши геноцид во Палестина, со директна поддршка на Западот.
Пред ова, Западот, заедно со нашите угнетувачи, изврши геноцид во Македонија. По поделбата на Македонија во 1913 година меѓу Србија (денес независната Република Македонија), Грција, Бугарија и – во 1919 година – Албанија, стотици илјади Македонци беа убиени, протерани или расселени. Секое спомнување на Македонија или изразување на македонскиот идентитет беше исто така брутално негирано и потиснувано.

Но, тоа не беше доволно за Западот и неговите гореспоменати „стратешки партнери“. Тие сега преминаа кон кампања на културолошки геноцид и сакаат да го избришат секој траг од постоењето на Македонците, во два чекори.

Првиот чекор е таканаречениот „Преспански договор“ – договорот со кој насилно беше сменето името на Македонија и кој незаконски им беше наметнат на Македонците.

Западот местеше избори, инсталираше марионетски режим, започна брутални напади врз Македонците, ги затвораше неистомислениците и ги прекрши меѓународното, македонското и уставното право за да ја наметне незаконската промена на името по барање на Грција.

Сепак, Западот го поздрави тоа како „решавање на дипломатски спор“, повторно одбивајќи да ја прикаже вистинската слика за тоа што претставува „Преспанскиот договор“:

• Членот 7(2) официјално ѝ го препушта терминот „Македонија“ на Грција и го третира целото македонско население во Егејска Македонија (анектирана од Грција во 1913 година) како непостоечко;
• Членот 7(3) создава сосема нов, вештачки идентитет „Северномакедонец“ и го брише наследството, идентитетот и културата на сите Македонци, без оглед на тоа каде живееме;
• Членот 8(5) наложува комисија од грчки дипломати да ја напише македонската историја и македонските учебници, со цел официјално да се отстрани секој траг од нашето постоење.

Ова е шокантно иронично, со оглед на тоа што Грција го негираше постоењето на Македонија сè до 1988 година, а потоа одеднаш почна да го присвојува името на Македонија како свое. Поранешниот грчки премиер Константинос Мицотакис во 1995 година дури и призна дека таканаречениот „спор за името“ немал никаква врска со името на Македонија, туку бил инициран од Грција за да се негира постоењето (и културолошкиот геноцид) на Македонците во Егејска Македонија.

Вториот потег со кој Западот се обидува да го избрише постоењето на Македонците и да го прикрие кршењето на меѓународното право е таканаречениот „Договор за пријателство, добрососедство и соработка“ меѓу Македонија и Бугарија. Овој договор ги утврдува бугарските барања во замена за евентуално повлекување на ветото за пристапувањето на Македонија кон ЕУ, вклучително и дополнителни барања изнесени по потпишувањето на овој незаконски договор:

• Македонија да се откаже од постоењето на Македонците во Пиринска Македонија (територија анектирана од Бугарија во 1913 година, каде што тие претставуваат бројно и меѓународно признато малцинство);
• Ироничното и нелогично вклучување на Бугарите во Уставот на Македонија, и покрај тоа што Бугарите никогаш немале присуство во Република Македонија;
• Тврдења дека Македонците „никогаш не постоеле“ и дека се „всушност Бугари“ (и покрај тоа што Бугарија ја присвоила македонската историја при градењето на сопствениот идентитет);
• Понатамошно прекројување на историјата со цел да се избрише секое спомнување на масовните убиства и прогонот на Македонците од страна на Бугарија;
• Отстранување на наводите за сојузништвото на Бугарија со нацистичка Германија за време на Втората светска војна и окупацијата на Македонија, како и за депортацијата на повеќе од 7.000 македонски Евреи во логорот на смртта Треблинка во Полска;
• Барање македонското малцинство во Албанија – иако официјално признато од Албанија и на меѓународно ниво – одеднаш да биде признато како „Бугари“ во замена за поддршката на Бугарија за кандидатурата на Албанија за членство во Европската Унија.

Западот, се разбира, упати осуда само за препишувањето на еврејската историја, но не и за онаа на Македонците, ниту пак за кое било друго кршење на правата на Македонците. Тоа е типично западно сценарио.

Тука повторно на сцената излегува Урсула вон дер Лејен.

Таа сака Македонците да поверуваат дека сите овие настани се позитивни и се случуваат „за доброто на децата“. Да, таа навистина се обиде да го искористи тој аргумент за време на своето обраќање пред македонското Собрание во 2022 година. Оттогаш, таа не престанува да се обидува да ги убеди Македонците дека нашето искоренување е за наше добро.

Нејзината крајно иронична „грижа за децата“ подоцна стана очигледна преку нејзината непоколеблива поддршка за израелскиот масакр врз палестинските деца.

Но, маските паднаа. Беше потребен геноцид пренесуван во живо за западната јавност конечно да ја прозре западната лицемерност. Сепак, дали тие некогаш ќе преземат нешто за да го запрат тоа и да ги повикаат лидерите на одговорност?

Бил Николов, претседател
Македонско Меѓународно Движење за Човекови Права
x.com/billnicholov

Македонското меѓународно движење за човекови права (ММДЧП) активно работи на полето на човекови и национални права на Македонците и другите обесправени народи од своето основање во 1986 година. За повеќе информации: 1-416-850-7125, info@mhrmi.org, mhrmi.org, twitter.com/mhrmi, facebook.com/mhrmi, instagram.com/MacedonianHumanRights #НашетоИмеЕМакедонија